Yığılca

Şehir merkezine uzak, yolun kötü olmasından dolayı ulaşımı zor, küçük bir kasaba. Veya semt de diyebiliriz. Şehir merkezinden bu kasabaya doğru yola çıkınca, tozlu yollar, yol yapım çalışmaları, virajlar, heyelan tehlikesi, traktörler, üstü bavul dolu köy minibüsleri… Dünden kalma biraz kar ve güneş. Yol üstünde 3-5 evden ibaret köycükler. Arabaya havlayan köpekler. Birbirini kovalayan büyük elektrik direkleri, telefon tellerine konan kuşlar… Sonra yol, bir baraj gölünün etrafından dolaşıyor. Göl poz veriyor. Yanınızda biri varsa hep aynıdır yorum; su alçalmış! Diğer bölgelerden ve insanlardan (günümüzün moda değimi ile) izole. Çekyatlı salonlar, maarif takvimli sarı duvar, dantel örtülü televizyonlar, misafir için ayrılmış ama hiç kullanılmayan yemek takımları, tahta tabanlı banyo takunyaları. Kasabadaki tek yenilik; kasabaya gelen bir yabancı… Adını hatırlayamadığım biri şöyle demişti; bütün güzel hikayeler iki şekilde başlar. Ya insan bir yolculuğa çıkar, ya da kasabaya bir yabancı gelir… İşte çocukların bile sadece elbise ile oyuncak hayali kurabildikleri o semt, o kasaba…

YIĞILCA

PAZAR VE MODACI

moda programlarının çok seyredildiği semtte

insanların giyim tarzını belirleyen şeyin

modacılar değil

semt pazarındaki pazarcının

satış becerisi olduğunu

hiçbir zaman anlamayacak modacılar

SEMTİN TAKIMI

hayal gücünün

büyüklüğü kadardır

semt takımının