Yaşadım Diyebilmek

Gerçek mesele, yalnızca nefes alıp vermek ve canlı kalmak değil elbette; gerçekten yaşayıp yaşamadığımızdır. Ama insan, yaşamakla yalnızca hayatını sürdürmek arasındaki o ince çizgiyi nasıl fark eder?

Hayat çoğu zaman dolu görünür insana. Tamamlanacak işler, yetişilecek yerler, taşınan roller, sorumluluklar, sesi susturulan yorgunluklar… Günler doludur belki; ama insanın içi aynı ölçüde dolu mudur, bunu çoğu zaman sormayız.

Ve insan bazen bütün bu kalabalığın ortasında sessizce durup kendine şunu sorar:
“Ben gerçekten yaşıyor muyum, yoksa yalnızca günlerin içinden geçip takvimleri mi deviriyorum?”

Çünkü yaşamak; yalnızca nefesin sürmesi değildir. Bir ömrün içinden geçerken yürüdüğün yolları da fark edebilmektir.

Yaşamak; hissetmektir, dokunmaktır, anlamaya çalışmaktır, düş kurmaktır. Yalnızca kendi hikâyemizin içinde değil, bir başkasının acısına, sevincine, ihtiyacına da yer açabilmektir.

Çünkü insan, yalnızca kendisi için yaşadığında değil; başka hayatlara değebildiğinde de kendi varlığını daha derinden hisseder.

Yaşamak; bir şeye, birine gerçekten dokunabilmektir bazen, bir duygunun içinde kaybolmadan kalabilmek, bir ağacın gölgesinde içinin yavaşladığını hissedebilmek, insan kalabilmektir. Ve belki de en önemlisi, kendi ruhuna yabancılaşmadan, seçimlerinin sorumluluğunu alarak kendin olarak var olabilmektir.

İnsan çoğu zaman kendisine öğretilen hayatı yaşamaya çalışır; ama o hayatın içinde kendisini kaybedebilir. Nasıl biri olması gerektiğini, ne zaman başarılı sayılacağını, neye sahip olduğunda tamamlanacağını, hangi seçimlerin “doğru” kabul edildiğini daha kendi sesini yeterince duyamadan öğrenir. Zamanla başkalarının sesleri öylesine tanıdık hâle gelir ki insan, hangisinin kendisine ait olduğunu ayırt etmekte zorlanabilir.

Toplumun beklentileriyle şekillenen bir hayat, dışarıdan “başarılı” da görünebilir. Ama içeride bir yerde hep eksik bırakır insanı.

Gerçek yaşam, sürekli büyük anlamlar ve heyecanlar biriktirmek değildir. Sürekli mutlu ve başarılı olmak için çabalamak da değildir. Bazen sadece durup hissetmektir; bazen artık sana ait olmayan bir yükü, bir beklentiyi, yıllardır taşıdığın eski bir hikâyeyi bırakabilmektir. Bazen bir kararın sorumluluğunu almaktır, bazen de kendine şu soruyu dürüstçe sorabilmektir:

“Bu gerçekten benim seçtiğim bir hayat mı, yoksa uzun zamandır alıştığım bir sessizlik içinde miyim?”

Belki de insanın yolu, yeniden kendine dönmekten geçer. Kendine dönmekse her zaman yeni bir “ben” yaratmak değildir; bazen üzerimize yıllar içinde eklenenleri usulca ayıklayıp, altında hâlâ duran kendi sesimizi yeniden duyabilmektir.
Sessizce bakabilmekten…
Korksa da dürüst kalabilmekten…
Ve bu hayatı gerçekten deneyimlemeye cesaret edebilmekten.

Çünkü gerçek yaşam, yalnızca dışarıda kurulan bir şey değildir. İnsanın içinde filizlenir önce; sonra seçimlerine, ilişkilerine, vazgeçtiklerine, cesaret ettiklerine karışır. İçeride başlayan o değişim, zamanla hayata nasıl baktığımıza, nasıl ilişki kurduğumuza, neyi seçip neden vazgeçtiğimize; kısacası yaşam üslubumuza dönüşür.

Bu yüzden belki de hayatın en önemli sorusu şudur:

“Yaşadığım bu hayatın içinde gerçekten ben var mıyım?”

Ve belki geriye kalan en kıymetli duygulardan biri, bütün eksikleriyle kendi hayatına bakıp “Ben gerçekten yaşadım” diyebilme hâlidir.

İnsan bazen büyük hayaller kurduğunu sanır: Daha çok başarmak, daha çok kazanmak, daha çok bilinmek, daha çok “bir şey” olmak… Oysa hayatın bir yerinde insan şunu fark edebilir: Belki de mesele daha çok “bir şey” olmak değil, kendinden daha az uzaklaşmaktır.

Benim içinse en büyük düş, bütün bunlardan çok daha sade ama çok daha derindir:

“Gerçekten yaşamış olabilmekte.”

Kendi hayatını; kendi seçimlerinle, sana ait duygularla, korktuğun hâlde attığın adımlarla, emin olmadığın hâlde denediklerinle, bazen düştüğün ama yine de kendine dönebildiğin bir yolun içinde yaşamak…

Çünkü insanın içini dolduran şey; kusursuzluk değil, kendisine ait bir hikâyenin içinde yaşamış olmaktır. O hikâyenin her satırını biz yazamayız elbette; hayatın getirdikleri, kayıplar, rastlantılar, başkalarının seçimleri de karışır sayfalara. Ama belki de bize düşen, kendi cümlemizi başkasının kalemiyle yazmamaktır.

Belki de mesele şu: Hayatı kontrol etmek değil… hayatın içinde kendin olarak var olabilmek.

 Belki de en büyük başarı: Bir gün geriye baktığında içinden şu cümlenin geçmesi:

Eksikti… Fazlaydı…
Yer yer kırıldı, yer yer dağıldı belki…
Ama bana aitti.
Hayat yalnızca başımdan geçmedi; ben de kendi hayatımın içinde gerçekten vardım.
Ve işte bu yüzden, “Yaşadım.” diyebilirim.

Sağlıcakla

Aynur Görmüş