İstiklal Caddesi'ni Özlemek

İstiklal Caddesi’nde kendi başıma uzun bir yürüyüş yapmayalı yıllar olmuş…

Bazen umutsuzluğun panzehiri hayata akmak olabiliyor. İnsanlar, sokaklar, sesler, eskiden, çok eskiden olduğu gibi serin kaldırımlar, şehrin ışıltılı kalabalığı, gürültüler çevremi sarmış. Bir bakıyorum ki yirmili yaşlarım gelip yanıma oturmuş. Son yıllarda eskiden zamanımın çoğunu büyük bir keyifle geçirdiğim bu atmosfer/ İstiklal Caddesi bana çok uzak, soğuk geliyordu. Bugünse gençliğime özlemle bu caddeye eski bir dostu görmenin buruk mutluluğuyla bakıyorum ve neredeyse otuz yıl önce kahvemi içtiğim aynı pasajdayım. Özlemişim. Uzun zaman sonra belki de ilk kez bu cadde bende eski hisleri, yürürken aldığım keyfi, sevgiyi hatırlattı.

Sanki her şey aynı, sanki ben otuz yıl önceki ben, sanki zaman durmuş, zaman anlamını yitirmiş. O buğulu telaşlı adımlar, telaşlı yabancılar bir yerlere koşuşturuyor. En baskın his özlem. Ne kadar gençmişim o yıllarda, ne kadar saf, geleceğe dair ne büyük umutlar besliyormuşum. Benim için hep yeni bir keşifti İstiklal Caddesi. Bir kafede oturur, bir şeyler okur, yazar, bir dergi karıştırırdım, insanları izler ya da bir sergi gezerdim. Atlas, Alkazar ya da Emek Sineması’nda bir film izlemek rutinimdi. Il Postino Filmi’ni o dönem izlemiş o romantik aşka âşık olmuştum. Babam İçin, Dalgaları Aşmak, Kırmızı Leke, İngiliz Hasta, hafızama kazınan onlarca filmden sadece birkaçıydı. Defterlerimi aldığım Mektup Kırtasiye, Galatasaray Lisesi’nin sokağında soluklandığım Ara Güler’in Ara Kafe’si ya da Tünel’de KaVe Kafe.

Yıllar sonra bu atmosferi yeniden yaşamak istedim sanırım. Mısır Apartmanı ve Casa Botter’de biraz zaman geçirdim, bol bol fotoğraf çektim. Salt Beyoğlu’nda karma sergi gezdim. Füniküler Hattı’yla Kabataş’tan Taksim’e çıkmış, Tünel’e kadar yürümüştüm, Artık adı KaVe değil, aynı yerde bir mola verdim, bu satırları yazıyorum. Birazdan bir şeyler okuyacağım.

Mutlu muyum? Kendimce. Özlem hissine kocaman bir boşluk ve uzaklık hissi eşlik ediyor. Neden? Aradan azıcık 30 yıl geçtiği için olabilir mi: ) Zor zamanlardan geçtiğimiz için ağzımızın tadı bozulmuş olabilir mi? Koca bir ömür geçmiş, ben gençliğimi arıyor olabilir miyim? Hepsine evet.

Kendime iyi davranmanın keyfini çıkarıyorum. Self- compassion deniyor öz şefkatli yaklaşıma. Az önce o meşhur çok sevdiğim köşeye gitmiştim. Galatasaray Lisesi’nden Tünel’e giderken soldaki ilk köşe. Yapı Kredi Yayınları. Modernleşmiş yeni yüzüyle kitapseverleri ağırlıyor son yıllarda bazen yazılarımda bahsediyorum. Okuduğum, bildiğim, bilmediğim yüzlerce kitap, yine o harika, loş ışıklar, yüksek tavanın heybeti, aklımda binbir düşünceyle biraz hüzünle karışık

Geçen onca zamana rağmen bazı anlar, mekânlar, bazı atmosferler hiç değişmiyor. Özlüyoruz, güzel anları, iyilikle yeşerttiğimiz umutları, geleceğin ve işte o uzaktaki dünyanın masumiyetini özlüyoruz. Kendimizi kaybettiğimiz uğultulu iş hayatı, dünya meselelerini yöneten kötücül ruhlar, berbat haberler, çok bilen önde gelenler bizi hayallerimizin ötesine savurmuş fark ediyoruz.

Bu küçük mola, kısa bir kaçış, kendi halinde bir İstanbul akşamı… Kahvem, kitaplarım ve ben. Az önce gördüğüm kitaplardan hafızama kazınanlar, yeni okuma listeleri, eskileri yeniden ele alma hevesi hepsi benim, bana ait özel anlar.

Demlemiş bir ömür, hala küçük şeylerden keyif alan ben, bir yaşımı daha geride bırakmışken kendime diyorum ki, “İçine sinenle sinmeyeni yarıştırma.” Yaşamak biraz da böyle bir şey:

Biraz eksik, biraz fazla…

Yanımdan bir akordeon melodisi geçiyordu ve İstiklal Caddesi özellikle bugün hiç değişmemiş gibi akşamı karşılıyordu.

Biraz turuncu, biraz sessiz, biraz hüzünlü…

Ayşegül Ekşioğlu