Sessizlik Lisanı

Gürültülü bir dünyada yaşıyoruz; herkes konuşmak, kendini anlatmak ve sesini duyurmak için bitmek bilmeyen bir yarış içinde. Ancak insanın asıl gerçeği, kelimelerin bittiği, ses telleriyle ifade edilemeyen o sessiz boşlukta saklıdır. Gerçek iletişim, sadece havada uçuşan harfleri yakalamak değil, o harflerin arkasındaki derin sükûneti ve anlamı sezebilmektir.

Sessizlik, hiçbir şey söylememek ya da bir boşluk hali değildir; aksine, anlatılamayacak kadar yoğun duyguların, kırgınlıkların, özlemlerin ve bazen de en saf sevgilerin birikmiş halidir. İnsan en çok incindiğinde, en çok yorulduğunda ya da en derinden hissettiğinde kelimelerini kaybeder ve sessizliğin korunağına çekilir. İşte bu yüzden, bir insanı gerçekten tanımak, onun sadece neşeli kahkahalarına ya da hararetli cümlelerine ortak olmak demek değildir. Önemli olan, o sustuğunda düşen gölgeyi fark edebilmek, kelimelerin arkasına sakladığı o gizli lisanı çözebilmektir.

Bu sessiz lisanı duyabilmek, yüksek düzeyde bir empati ve saf bir dikkat gerektirir. Çoğu zaman karşımızdakini dinlerken bile zihnimizde kendi vereceğimiz cevapları hazırlar, onun sesini kendi gürültümüzle bastırırız. Oysa sessizliği duymak, kendi iç sesimizi bir anlığına susturup, can kulağıyla bir başka ruhun ritmine eşlik etmektir. Bir dostun bakışındaki durgunluğu, bir sevgilinin iç çekişini ya da bir yabancının omuzlarındaki sessiz yükü okuyabilmek, insanı insana bağlayan en güçlü köprüdür.

Sonuç olarak, kelimeler çoğu zaman gerçeğin üzerini örten süslü perdelerden ibarettir; insan ne kadar çok konuşursa, özünden o kadar uzaklaşabilir. Asıl itiraflar, en dürüst yüzleşmeler hep o derin sessizlik anlarında gerçekleşir. Eğer bir insanı gerçekten anlamak ve onun ruhuna dokunmak istiyorsak, kulaklarımızı sözlerin ötesine, o sessiz lisanın frekansına ayarlamalıyız. Çünkü insanın gerçek hikâyesi, söylediklerinde değil, söyleyemediklerinin yarattığı o derin sükûnette gizlidir.

Lisanı sessizlik ise insanın, onu duymaktır önemli olan.

Kadir KOLTUK