Amor Fati

Size bir şey itiraf edeceğim dedi. Kaynar çay bardağından havayla karışık bir yudum çektikten sonra bardağı kahvehanelerin klasik çay tabağına koydu. Ama yazmayacaksınız söylediklerimi. Sadece sizde kalacak. Sesinde bir sözleşmeyi tamam etmenin ya da bir meydan okumanın tınısı vardı. Ben tamam ya da değil demedim. Ama o anlattı. Biz, dedi neden itiraf ederiz? Daha doğrusu bir edimi saklı tutmayı neden isteriz.

Anlaşılmayacağımızı düşünürüz herhalde, dedim.

Hayır, dedi. Çoğunluğun istencine ters düşer bizimki. O sebeple sadece o sebeple, saklarız. Onaylanmama korkusu.

İtiraf edeceğim, bir papaza itiraf eder gibi. Ama yazmayacaksınız söz mü?

Ben cevap vermedim. O da bir cevap istemedi. Bardağı, altındaki ıslaklık nedeniyle çay tabağıyla birlikte havalandı, sonra hangi fizik kuvveti etki ettiyse cam masaya düştü tabak.

Spinoza gibi, dedi. Bizi var eden koşullardır, özgür irade bir yanılsamadır. Benim yerimde kim olsa aynı şeyi yapardı. Ama siz ahlaklı oluyorsunuz, ben ahlaksız. Sizin ilkeleriniz var, aslalarınız var benim yok.

Sigarasını çıkardı. Bana da uzattı bir tane bu bizim ahdimiz için içtiğimiz bir yemindi. Yaktık.

Kilisede itiraf ederler, kurtulurlar. Psikiyatriste itiraf ederler, arınırlar, öğretmene söylerler, savcıya söylerler…

Ben de bir yazara söyleyeceğim dedi, ama yazmayacaksın söz ver. Sonra devam etti. Çay tabağı masanın üzerindeki camda yine bir kuvvetin etkisiyle kendiliğinden bir hareket oluşturdu.

Ve anlatmaya başladı:

Sedat Delioğlu